Marco Strijks

Door de slechte staat van de internetcafé’s in Suriname heb ik afgelopen periode weinig moeite gedaan om mijn weblog bij te houden.

Gisteren zijn we na een lange, maar prettige reis aangekomen op Schiphol. Wat staat daar een belastinggeld uit zijn of haar neus te vreten zeg. Zie het zo. Je komt met een plain aan op Schiphol van uit Suriname. In de normale gevallen gaan er twee deuren open om uit het vliegtuig te gaan, in dit geval is er maar 1 deur. Je moet dus al wachten terwijl de airco uit gaat. Het wordt steeds warmer en onaangenamer en je wilt er uit. Hadden we ook nog geluk dat we achterin zaten en alleen de eerste deur opende, dus extra lang wachten. Kom je in de sluis, staan daar zeker 20 ambtenaren met een uniform interessant te doen en is er letterlijk maar 1 hond die echt werkt, dat is de drugshond. In de sluis zelf moet je ook nog wachten en het is daar koud. Je komt uit Suriname en hier is het onder nul, dus als ik zeg koud dan is het echt koud. Volgens mij zou je op afstand een tepelpiercing kunnen schieten zo koud was het. Kom je binnen staat er dat er een 100% controle is in verband met het beleid van de regering. Ze hebben het over, let op, “zogenaamde risiscovluchten”. Ik stel voor dat we ook een “zogenaamde 100 procent controle” gaan invoeren. Wat een bananenrepubliek is Nederland aan het worden zeg. Dit is de derde keer dat ik het mee maak, maar echt een afgang voor Nederland. Wat mij betreft kan die zogenaamde regering met onmiddelijke ingang vertrekken naar landen waar ze het wel goede doen. Ik zeg bijvoorbeeld Suriname.
Bij vertrek uit Suriname zijn Iwan en ik er uit gehaald voor een steekproef. Moet zeggen dat ik het niet prettig vond, maar het is wel keurig geregeld. Afgezien van de kleine aantal beveiligingsbeambten die allemaal graag interessant doen en laten zien dat ze mensen kennen pakken ze het keurig aan met de nadrukkelijke uitlokking van eventuele bekentenissen. Ik moet zeggen we zijn keurig behandeld met uitzondering van de suggesties van eventuele misstanden die we zouden kunnen hebben gedaan. Wat me dit keer opviel was dat er al drugshonden in Suriname over de koffers liepen. Affijn, ben afgezien van de temperatuur hier wel weer blij om terug te zijn zodat ik samen met Iwan weer kan gaan nadenken over onze volgende reis naar Suriname. Hoop dan ook dat onze zogenaamde regering in Nederland met iets meer respect onze gasten uit Suriname en de Antillen welkom heet. Want een warm welkom is het niet.